نکاتی از ایین بودا که برای مردم مبهم است.

بعضی از مردم بوداییان را بت پرست میدانند زیرا تصاویری از
تعظیم و تکریم مردم بعضی از کشور ها در برابر مجسمه بزرگی از بودا،
این شبهه را ایجاد میکند که بودیسم یعنی بت پرستی .
یعنی بعضی بودا را یک مجسمه میدانند که کاملا نادرست است.
این نوع شناخت بسیار سطحی و ابدتایی است .
بعضی دیگر شاکیامونی را بودا میدانند،یعنی آن شاهزاده ای که
حدود دو هزار و پانصد سال پیش در شمال هند متولد شد و با دیدن
سه نشانه(یک پیر مرد،یک بیمار و یک جسد مرده)به بی ارزش بودن
لذایذ زودگذرپی برد و در پی یافتن راهی نجاتی از این رنجها و خطراتی
که همه مردم را مدام تحدید میکند ، تمام آن قصر ها و شکوه و قدرت را رها کرد
و در پی یافتن راه رهایی سختیها کشید
و پس از رسیدن به رهایی ،آن راه را به دیگران اموخت.
_ این شناخت عمیقتر است ولی این هنوز شناخت کاملی از بودا نیست.
بودا بارها تاکید کرده است که هر کس حقیقت را ببیند ، بودا را دیده است.
اصولا کلمه "بودا" نام کسی نیست بلکه به معنی حقیقت و بیداری و یا
روشنشدگی است.
ما وقتی به بیداری میرسیم که بطور شهودی و عینی در یابیم که
هیچ چیز ماندنی و تغیر ناپذیری که بتوان آن را "خود" یا "من" نامید وجود ندارد.(آناتا)
هر فرد یک مجموعه همبشه در تعقیر از عناصر مادی(سخت افزار)و عناصر روانی(نرم افزار)
تشکیل شده است ،که این مجموعه بدون نیاز به یک روح میتواند عمل و احساس کند.
وقتی "من" و "مال من" فقط یک پندار واهی باشد دیگر چه نگرانی از پیری ،بیماری و
یا مرگ و غیره میتواند وجود داشته باشد
بدن اینگونه میشود و میگوییم تولد-بعد آنگونه میشود _ومیگوییم پیری_
و سرانجام آنگونه میشود –ومیگوییم مرگ.
اگر به این جسم فانی دل ببندیم و آن را"من" و یا "مال من" بدانیم-
با تغیر وتحول آن دچار رنج میشویم-
از نظر بودا علت این رنج نادانی است و چون ما آنچه که به طبیعت تغلق دارد
(عناصر مادی و غیر مادی)بناحق تصاحب کرده ایم –دزد هستیم و مجازات
یک دزد در هنگام دستگیری -رنج است.
هر چه خود خواهتر باشیم و به این عناصر محکمتر بچسبیم-رنجمان بیشتر میشود.
از نظر اسلام هم اینکار خطاست زیرا مالک اصلی خداستو همه چیز به او باز میگردد.
"انالله وانالیه راجعون"-وقتی ما احساس مالکیت نسبت به این بدن داشته باشیم
با خدا شریک شدیم –پس مشرکیم.

دو نوع حقیقت وجود دارد-حقیقت نسبی و حقیقت مطلق-
برای عامه مردم ،درک حقیقت مطلق بسیار دشوار است ،
بنابر این بودا با هر کس که سخن میگفت ،با زبانی که برای ان فرد بخصوص
قابل فهم باشد با او سخن میگفت.

نظر بودا در باره"تناسخ"
بودا وقتی با توده عوام سخن میگفت به کارما و اثرات آن در تعیین نوع زندگی بعدی
اشاره میکرد-تا آنها را در جهت حداقل پیشرفت در اخلاق(سیلا) هدایت کند—
و اینکه با گفتار نیک و پندار نیک وکردار نیک و معاش نیک - در آینده در یکی
از بهشتها متولد شوند و مدت طولانی در انجا میمانند( نه تا ابد) و یا اگر در میان
انسانها متولد شوند ثروتمند و سالم و با عمر طولانی و.. برسند.
و اگر کارمای او نادرست باشد-یا در یکی از جهنمها(برای مدتهی طولانی و نه تا ابد)
ویا در سپهر حیوانات و یا در سپهی ارواح گرسنه دو باره متولد خواهد شد.
-نکته مهم اینکه من در طول بیست سال مطالعه و مراقبه ام بطریق بودایی
در هیچکجا به این نکته بر نخوردم که بودا به تولد دوباره بصورت سنگ(جامدات)و یا گیاه
اشاره ای کرده باشد.
اگر ان فرد مستعد تر بود به او میاموخت که با تمرین تمرکز فکری به لذتی بالاتر از
ان بهشتها ،هم در این دنیا و هم بعد از مرگ میتوان رسید.(جاهانا ویا دنیا)
و چنانچه آن فرد آمادگی دریافت حقیقت مطلق و رهایی کامل را ذاشت –
به او تمرین ومراقبه ای را تعلیم میداد که به شناخت تهی بودن همه چیزها
از "خود" و "مربوط به خود" منجر میشد(فنا در عرفان؟)

وقتی مولوی میگوید:
بمیرید، بمیرید ،وزین نفس ببرید
که این نفس چو بند است و شما همچو اسیرید"
منظور او از مردن –مردن "خود" و خودپرستی است نه مردن کالبدی.
رهایی وقتی حاصل میشود که ما از توهم دارا بودن یک خود مستقل و ماندگار
رهایی یابیم..

زیبا و پر محتوا بود من هم با نظر شما موافقم و متاسفم برای کسانی که از بودا تعابیر ناصحیح و نادرست می کنند .
فراموش نکنیم که ما با رفتارمون اساتید و پیامبرانمان را به دیگران میشناسیم .
شاید این نحوه رفتار ما بوده که باعث شده مردم به این بیاندیشن که بودایی بت پرستی هست.
من خودم از بودا و تعالیمش هر چند اندک درس های بسیار گرفتم.

بودا یک استاد بود یک استاد واقعی و تنها یک راهرو واقعی می تواند به عمق آموزه های او پی ببرد نه آنان که فانوسشان را بر پشتشان آویزان کرده اند